Ölüm ne kadar soğuksun sen,

Niye böyle acı vuruyorsun insanlara.

Sen ölüm denen şey, sen olmasaydın

İnsanlar daha mı vahşi olurlardı acaba?

Ölüm, seninle konuşmak istemiyorum,

Acılarımı hatırlatıyorsun, günahlarımı hatırlatıyorsun bana

Ah ölüm sen olmasaydın!

Hayır, olmalıydın ve oldun.

Ölüm, hiç yokken var olmanın hiçliğidir,

Ne demek bu, kim dedi bunu

O da öldü değil mi?

Ölüm, her yerde sen varsın.

Nasıl ulaşıyorsun her yere?

Dağlara, ovalara, evlere, plajlara,

Mutlulukların yanına

Yollardan geçiyorsun,

Biz seninle aynı yolda mı yürüyoruz?...

Ne dersin, seni çok mu seviyorum?

Hayır ölüm ben iki insanım, bil bunu

Bir yanım yaşamak, diğeri ölüm istiyor.

Çünkü ben insan ve kulum.

Hayır ya da sen ey ikinci

Çünkü dünya zevki var

Onun için değil be abi,

Yeter artık dünyadaki misafirliğim,

Aç kapıyı öleyim, daha fazla günah işlemeden..

Ölüm, sen varsın be ölüm,

Bak ölüm, niye yaşamak istiyorum biliyormusun?

Kendimi kandıran sözlerimi söylüyorum:

“Daha iyi kul olmak için”

İnsanların hepsi aynı nakaratı söylese de.....

BURSA 1995