Herşeyi yaktılar, yıktılar

Gönüllerde kalmadı hiç birşey,

Acıma ve masumiyet hisleri, dimağlardan silindi.

Kalemler ve kağıtlar, unuttu onları.

İnsanlar hayvanlara bile acımadılar

Suçları olmasa da, herşeyi yargıladılar

Ve hepsine idam kararı verdiler.

Ruhlarla boğuştular sonra

Parçalanmış cesetlerin,

Kan gölüne dönmüş sokakların üzerinde…

İleride doğacak hiç bir şafağa umut bile bırakmadılar.

Ah İnsanlar! Vahşiler!

Siz kandan ve leşten, nasıl zevk alırsınız böyle,

Benim dağarcığıma sığmıyor bunlar.

Annem, ben dünyaya gözümü açtığımda,

Haykıracağımı söylemedi,

Bu vahşetlerden hiç bahsetmedi.

Dünyaya gelir-gelmez gideceğimi,

Ruhumun, beynimin sinir telleri ile parçalanacağını,

Fısıldasaydı ya bana, gelme deseydi ya.

Onun her söylediği doğruydu, biliyorum da,

Neden bunları demedi bana,

Yoksa onu da mı, yasaklamışlardı.

21.01.1994 Bursa